Posts tonen met het label marianne williamson. Alle posts tonen
Posts tonen met het label marianne williamson. Alle posts tonen

maandag 15 oktober 2012

TEAM ANATOMIE, vervreemding

Onder de huid

Bij Team Anatomie neem ik een kijkje onder huid van groepen en teams. Onder de huid vinden interessante b e w e g i n g e n plaats. Die bewegingen vertellen meer over de structuur van het hele mechanisme dan dat zichtbaar is van de buitenkant. Ik wil mijn lezers met dit onderwerp laten zien dat veel mechanismen iets destructiefs in zich hebben. Dat destructieve in contrast met de bedoeling van een groep (of zoals je zult merken dat ik ook het woord 'systeem' gebruik) is een rode draad in deze artikelen.

Gezonde groep

De 3DMens gedachte die ik wil weergeven behelst drie kernelementen. Dit zijn Vitaliteit, Bewustzijn en Creativiteit. In mijn reeks zal ik dat verder uitwerken. Deze elementen hebben namelijk te maken met het lerende vermogen van groepen mensen. Iedere groep mensen heeft in zich (impliciet) dat het een vermogen bezit om gezond te ontwikkelen. In een gezonde groep zijn mensen in staat tot buitengewone prestaties. De energie die daarin zit 'opgeslagen' werkt zodanig dat er resultaten worden behaald die verder gaan dan wat vantevoren werd verwacht.

Vervreemding

Hoe teams zichzelf flink kunnen 'ontregelen' en frustreren kon je al zien op 1, 2 en 3 oktober jl. in mijn een casus op dit blog die ik heb beschreven voor mijn artikel in het Tijdschrift voor Coaching thema nummer Vitaliteit. Wat daaruit blijkt is dat de reeks conflicten in dat team te maken hadden met de oorspronkelijke leiders (oprichters). Het team werkte devitaliserend, maar dat hadden ze niet in de gaten (werkte onbewust).
De processen die lang geleden speelden tussen de oprichters/eigenaren werkten in de geschiedenis van de top naar beneden in alle geledingen door. Dat roddelen 'normaal' was geworden en onder de uiterlijke schijn van vertrouwen een groot wantrouwen zat en er pijnlijke ervaringen waren opgedaan rondom afscheid nemen was zo geconditioneerd dat de teamleden van zichzelf vervreemd waren. De oprichters en daarna de volgelingen waren niet in staat geweest om het lerende vermogen te zien. Het gezond aangaan van het 'onderlinge ontmoetingsproces' helpt om vervreemding van zichzelf te herkennen.

Ik wil afsluiten met een link naar een eerder artikel in dit blog. KLIK HIER.
Lees dat eerst voor je het volgende blogartikel van Team Anatomie (as. woensdag) leest en ik verder ga met die vervreemding.

dinsdag 21 februari 2012

Gedicht voor iedere 3D denker

In 2008 las ik het boek het Projectiemechanisme van Karin Hamaker-Zondag. Dat boek heeft me enorm geholpen in mijn ontwikkeling. Het heeft me flink aan het denken gezet en om vooral meer begrip te hebben voor mezelf en voor anderen. Het hielp me om mezelf te 'ontschuldigen'. Een term die we regelmatig in het coachvak gebruiken. Het heeft me geleerd om echt te bewonderen. Bewondering van mezelf, van anderen en wat we samen creëen. Bewondering begint onder andere bij luisteren. Een belangrijke eigenschap voor de 3DMens. Luisteren naar wat 'het verhaal is'. Luisteren zodat iemand zich begrepen voelt.
Een klein stukje tekst in dat boek heeft me ontroerd en in beweging gezet. Het is een gedicht van Marianne Williamson. Het vat veel samen van hoe ik de 3Dmens zie. Ik gebruik het vaak in trainingen als inspiratie aan het eind van een trainingsdag waarin veel is gebeurd.

"Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn. Het is ons licht, niet onze duisternis waar we het allerbangst voor zijn. We vragen ons af: Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn? Maar waarom eigenlijk niet? Je bent toch een kind van God? Dat je je kleiner voordoet dan je bent komt de wereld niet ten goede. Er is niets verheffends aan je kleiner voor te doen dan je bent, opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker gaan voelen. We zijn geboren om de luister van God die in ons woont, uit te dragen. Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal. Als wij ons licht laten schijnen geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen. Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen".

Dit gedicht gebruikte Nelson Mandela in 1994 bij zijn inaugurele rede toen hij president werd. Hij maakt het gedicht wereldberoemd.

Lees het deze week eens een paar keer...