ZOMERCOLUMN: Veilig van start in je team

Na de vakantie starten we over het algemeen snel weer op met ons werk. Wetenschappers zeggen dat je in 3 tot 5 werkdagen weer je normale routines hebt. Je start weer op met je collega's. Als het goed is met nieuwe energie. Dan komen je eigen routines weer en gaat die nieuwe energie al snel verloren. Ik hoor regelmatig dat dezelfde irritaties als voor de vakantie weer terugkeren.

Feedback, jippie!

Daarom is het een goed moment - om juist met die nieuwe energie - te laten merken dat je sommige routines anders aanpakt. Je kunt het beste veilig starten door gelijk als er wat irriteert dat te melden. Als mensen mij vertellen over hun onveiligheid in een groep, dan is de bron daarvan vaak zichzelf. Begin dus met het geven van feedback zodra je merkt dat bepaalde routines (die een irritatie geven bij je) te melden. Doe dat niet verwijtend 'oh begint het gezeik weer', maar doe dat positief. Ik (be)merk / ik ervaar / ik zie / ik voel / ik hoor en dan benoem je het specifieke gedrag van iemand met het effect dat dat op jou heeft. Vraag gelijk of iemand het herkent (vaak wel, maar als ontkent wordt, dan is er werk aan de winkel...) en wat je graag zou willen.

De onveiligheid (de irritatie) niet benoemen is verstoppertje spelen! De meeste conflicten (die ik coach) in teams zijn op basis van stilzwijgen of onbenoemd of verkapt benoemen van gedrag. Juist die gedragingen met elkaar bespreken geeft een team INZICHT in elkaars kwaliteiten en capaciteiten.

Iedereen is kwetsbaar  

Door zaken te bespreken voelen we ons kwetsbaar. Ik ken niemand die dat niet is, en als je iemand kent die dat wel is of zo voordoet, dan is dat heel knap (gespeeld) of misschien toch sprake van pathologie?

Voorbeeld
Tijdens een training met leidinggevenden merkte ik een constante strijd met één deelnemer. Mijn woorden werden gewogen, mijn gedrag bekritiseert. Werkelijk op alles kwam kritiek terug. Ik kreeg de neiging om dat te verdedigen. Ik voelde me kwetsbaar worden. De deelnemer liet zich door niemand in de groep iets zeggen. Mijn gevoel wees mij de weg. Bij een reflectiemoment voelde ik me echt ongemakkelijk toen die deelnemer niet op zichzelf reflecteerde maar op anderen. Ik luisterde niet meer en waagde het om diegene te onderbreken. Ik zei 'ik merk dat ik niet meer naar jou luister. Dat vind ik vervelend. De reden is mijn irritatie die ik voel. Dat roept het in mij op, LET OP dat is iets dat het vooral over mijzelf zegt' en vroeg toen 'merk jij dat ik niet meer luister en geïrriteerd ben?'  

Vervolgens viel er een stilte en kon ik aan het gezicht zien dat diegene wat aangeslagen was. Na de oefening die we vervolgens deden kwam die persoon naar mij toe en zei 'het lijkt wel of ik de hele oefening net heb gemist, ik was van slag over jouw opmerking. Het is behoorlijk bij mij binnengekomen...' Ik zei 'dat is een mooi teken, je bent aan het leren...'.

Veiligheid neemt toe als verborgen conflicten zichtbaar (mogen) worden. Jijzelf moet in beweging komen. Als je binnenkort weer aan het werk gaat, let er dan eens op bij wie je wel en niet feedback durft te geven. Noteer de namen (wel en niet) en reflecteer dan waarom je je bij de één inhoudt en bij de ander wel durft. De reden waarom je je inhoudt is de reden waarom het veiliger kan worden. Veel succes.   

Zoek jij de waarheid?

Als afsluiter voor de mooie zomerperiode hier een van de best gelezen artikelen van 2012. In de prachtige duinen (van Ameland) dacht ik terug aan dit artikel. Dus waarom niet nog eens herhalen?

"Wie zoekt die vindt", luidt een bekend gezegde. Met dit verhaal (dat ik wel eens in trainingen heb verteld) wil ik je iets vertellen over de waarheid. Om de waarheid te ontdekken is dit verhaal zeker niet te lang.....
Stuur het vandaag vooral door aan iedereen die ook de waarheid wil weten....Vanaf volgende week nieuwe artikelen en inspiratie op dit blog. Blijf lezen en leren...

Niet lang geleden kwam ik hem weer 's tegen...Een Zoeker, hij was bijna altijd op zoek naar de waarheid. Hij was ook wel 's niet op zoek, maar dan toch....was er weer zo'n moment dat ie ging zoeken. De waarheid was lastig te vinden. De waarheid veranderde steeds van gedaante en telkens als ie dacht hem gevonden te hebben was ie weer weg. De waarheid was een vreemd verschijnsel, want door die veranderingen kreeg de zoeker hem niet te pakken. Hij wist zich telkens te vermommen en werd daardoor onherkenbaar en tevens onvindbaar. Hij was overigens niet de enige zoeker, er waren er meer. Het patroon was duidelijk.....als een zoeker zocht en niet kon vinden, dan gaf ie op den duur op. Echter...de zoeker die ik tegen kwam hield vol. Hij was zelfs zo fanatiek dat ie de hele wereld afreisde en er was bijna geen plek meer waar hij niet had gezocht...

Op een halfbewolkte dag met een zacht warm briesje was de zoeker uitgeput van een zoektocht bij de kust. Hij nam even zijn rust in de luwte in een kleine duinpan. Hij keek om zich heen en er was niemand te zien. Hij deed zijn schoenen uit en liet zijn voeten het zachte zand voelen. Hij ging liggen en nu kon hij rustig wegdoezelen zonder te worden gestoord.
Maar...opeens werd ie wakker van wat geluid. Het waren geen meeuwen zoals ie doezelend had opgemerkt. Het was een oude man met een voor de zoeker vaag bekend gezicht. 
"Pfff wat kan jij lopen zeg" zei de oude man, "ik reis al jaren achter je aan, maar je was gewoon niet bij te houden. Zoekers, pfff altijd onrust, altijd weer gaan, altijd weer in beweging....ze kunnen niet stilstaan....Hoe kun je nou in 's hemelsnaam iets vinden?" De zoeker keek verschrikt op..."ik ben op zoek naar de waarheid en telkens is ie weg of vermomd en moet ik weer verder" zei de zoeker terwijl ie opstond. "Ik moet nu weer verder, want anders loop ik 'm weer mis" zei ie terwijl ie het zand van zich af schudde. "Wat een onrust voor je" zei de oude man. "Weet je wat? Kom eens rustig naast mij zitten", zei de oude man ietwat gebiedend.

De zoeker keek nog eens goed naar de oude man..."wie ben je?" zei hij en vervolgens "volgens mij ken ik je ergens van...". "Mmm dat kan wel kloppen hoor" zei de oude man, "je hebt mij wel vaker gezien, maar ik ben je gewoon niet opgevallen, je herkende me misschien niet of je wilde me niet herkennen..., maar ik zal je 's wat vertellen?" De zoeker luisterde en knikte aandachtig. "Ik ben de waarheid" zei de oude man. Een zonnestraal scheen fel tussen de wolken in het gezicht van de zoeker. Hij kneep zijn ogen samen en slikte. Hij keek tussen zijn nauwe oogleden door recht in het gezicht van de waarheid! Hij zag de goddelijke glans van liefde voor zich en hield zijn adem in. Zijn spieren verkrampten en zijn voeten drukten verder in het zand. Daarna ontspande de zoeker zich en voelde een warme bries niet van buiten, maar van binnen in hem.

"Als je eens ophield met zoeken..., dan zou je me ook steeds weer vinden" zei de waarheid. "Ik ben namelijk overal, ik ben in ieder levend wezen, in ieders geschiedenis, in ieders belevenis. Je kunt me met niets verwarren, ik ben in jou", zei de waarheid wijs.
Hierna praatten ze samen uren aaneen. De zoeker leerde alles wat zijn ziel eigenlijk al wist.
Na uren in de duinpan zei de oude man tegen de zoeker: "Nu ben jij zelf een drager van de waarheid, hou er rekening mee dat vrijwel niemand je zal herkennen. De meeste mensen durven de waarheid immers niet te zien, want dat neemt teveel verplichtingen met zich mee. De meesten willen liever met rust worden gelaten. Daarom blijven ze zoeken....Daarom zullen ze het niet vinden".
De zoeker stond op, pakte zijn schoenen en liep naar de zee. Hij keek nog een keer achterom en zwaaide met een glimlach op zijn gezicht en nog glanzende ogen naar de waarheid. Daarna keek hij naar de zee en wist....ik hoef niet meer te zoeken.

3DMens, zoek 's niet...kijk wat er dan gebeurt.

(plaatje van bes2012)
(bron: vrij naar P. Weisfelt, de Bestemming van het Systeem, 2007)

Kubieke centimeter kans (synchroniciteit 2)

Vandaag de dag houdt het mij erg bezig. Het woord Synchroniciteit. Ik merk dat ik erg veel stil sta bij mijn volgende stap. Wat wil ik en wat dient zich aan?

Vier jaar geleden toen ik het boek van Jaworski las gebeurden er (toevallig) ook allerlei dingen die mij op een bepaalde manier inspireerden. Ik wist dat wat ik ging doen het juiste was. Dat het mij echt wezenlijk verder zou brengen. De stap om echt als professional in de coachingprofessie te gaan werken was de juiste stap.

Jaworski schrijft in zijn boek 'Synchroniciteit, Innerlijke weg naar leiderschap' dat achter het ontdekken van een nieuwe realiteit een dieper weten schuilgaat. In meer dagelijkse termen kan je ook dieper vertrouwen zeggen. Hij kon tijdens zijn zoektocht steeds weer verbindingen maken tussen wat zich voordeed in zijn leven en carriere en daarbij steeds goed aanvoelen of het hem op de juiste weg bracht. Dat hij daarvoor ook offers moest brengen sterkte hem juist. Hij wist dat het voor hem de juiste weg was. Achteraf gaven zijn dierbaren hem nog gelijk ook. Al hadden ze wel vele negatieve oordelen over zijn keuzes.

Wat mij bezighoud zijn ook die keuzes. Neem ik de gebuikelijke weg of wijk ik af van de route. In mijn 3DMens gedachte wil ik feitelijk ook kijken wat zich aandient bij mij en welke ontmoetingen zich voordoen. Ervoor open staan vanuit mijn kracht is de start. In de Theory U van Otto Scharmer zou dit synchroniciteits beginsel net zoiets zijn als Presencing. Bij een open mind, open heart en open will komt er een soort innerlijk besef wat de juiste koers zal zijn. Spannend en voelt heel dubbel. Eerlijk gezegd soms wat onzeker en dan weer zeker. Echt erbij stilstaan is wat ik in de 3DMens gedachte ook zelf wil ervaren.
Iemand schreef ergens "Het is als surfen op golven. Je weet vantevoren niet of het een 'goeie' is, maar als je erop meegaat, en je bent een met de golf, dan is dat een ervaring van het hier en nu en je weet niet precies wat het je brengt."

Dit stuk wil ik eindigen met een tekst die bij het hoofdstuk Synchroniciteit, de kubieke centimeter kans in het boek van Jaworski staat.
"Wij allen, of we nu al dan niet krijgers zijn, hebben een kubieke centimeter kans die zich zo nu en dan voordoet. Het verschil tussen een doorsnee mens en een krijger is dat de krijger zich daarvan bewust is - een van zijn taken is dan ook waakzaam te zijn, met een opzettelijk afwachtende houding, zodat hij wanneer zijn kubieke meter kans zich voordoet, de noodzakelijke snelheid en durf heeft om daar adequaat op te reageren". Carlos Castanada.