Boardroom Geheimen (laatste deel)

Ik maakte dus een punt, op mijn hoofd onder andere...

Maar het verrassende moet nog komen...

Ik kon het niet nalaten om het thema Kwetsbaarheid zo expliciet te benoemen. Iemand stond op om het scherm omhoog te doen en redde me van een mogelijke herhaling van zo'n voltreffer. 'Toch iets van zorg in de boardroom...?'. Ik bedankte 'm vriendelijk en de voorzitter nam weer zijn rol. "Norbert" met de ogen net boven een leesbril naar mij kijkend "We begrijpen je punt, maar wat kun je als aanbieder nu voor ons betekenen?"
'Mooi he hoe de vraag weer bij mij wordt gelegd, hier zijn ze dus erg goed in! Hij wilde in de tijd die er was (nog maar paar minuten) resultaat zien. Ze moesten een oordeel kunnen vellen.'

De man in de arena

Ik begreep echt wel dat ik niet voldeed aan het 'plaatje'. Ik begreep ook dat wat ik deed verwarrend was. Mijn punt was niet dit te forceren, maar wel te kijken HOE het werkte, dus niet het GOED doen, maar wel het GOEDE doen. Je kent vast het verhaal van de Man in de Arena (zie blog 27 juli 2015), zo voelde het.
Ik nam het stokje over met een vraag. "Wat ik hier lastig vind is dat IK als aanbieder wordt gecontroleerd, jullie willen van mij horen wat ik ga DOEN, wat ik in mijn mars heb als ik een traject doe. Ik begrijp dat, het gaat mij erom vast te stellen wat jullie gewend zijn om te doen. Jullie maken bij voorkeur de beweging naar boven (met handgebaar), zodat de ander naar beneden (handgebaar) gaat. Daar zit jullie kracht! Hier voor jullie zit wat dat betreft een ervaringsdeskundige...[korte stilte], maar dat zijn jullie allemaal, alleen zien jullie het nu nog niet. Juist in die vraag zit ook het antwoord..., het draait hier om macht of anders gezegd over onmacht! Mijn vraag is Wat speelt hier daadwerkelijk - as we speak?"

Bewustzijn op wat er onbewust speelt

Ik schoof de flap met mijn tekst Waar ben ik nu mee bezig? terug naar het midden. De directie leden leken wat beduusd over mijn vraag met inleiding en waren gefocust op mijn tekst op de flap.
Alsof daar het antwoord stond...Eigenlijk stond het antwoord daar ook! Alleen ze hadden het niet echt door. Ze waren namelijk bezig om dat te doen waar ze goed in zijn en dat is controle houden, oordelen. Waar ben ik mee bezig? Die vraag gaat over bewustzijn krijgen van wat er onbewust speelt. "Waar ben ik nu mee bezig" benoemde ik nog eens hardop...

Iemand zei dat hij die vraag wel scherp vond. Het team zou eerst naar zichzelf moeten kijken! Ze waren gewend dat 'weg te leggen' bij een andere partij. Het effect daarvan was dan vrijwel altijd dat 'die partij niet deugde'. Altijd wel een testje, een profiel etc, maar nooit echt daadwerkelijk doorpakken. Die coach of trainer etc etc.. "Ik denk dat Norbert dat ons voorhoud" zei hij.
Ik nam het over met "het antwoord zit in die vraag, waar ik mee bezig ben is dat ik niet van deze pitches houd. Ik vind het helemaal niets. Dat mogen jullie best weten. Er is geen kant en klare oplossing en die geef ik dus ook niet, waar het hier om gaat volgens mij is dat jullie eerst goed naar jezelf kijken. Wat gaat er nou daadwerkelijk niet lekker in jullie samenwerking?
Ik liet een stilte volgen en nam weer het woord...

Nog één minuut...

"Dit kost jullie een halve dag! (keek streng). Een halve dag met vijf aanbieders die jullie dan kunnen wegen, maar wie moet er nu echt gewogen worden? Ik heb nog één minuut (de voorzitter gebaarde met zijn lippen en een handgebaar). Mijn punt voor jullie gaat over Kwetsbaarheid! Durven jullie naar jezelf te kijken, durven jullie mijn vraag Waar ben ik mee bezig? aan jezelf te stellen?
Jullie moeten eerst aan de slag met je hulpvraag over jullie samenwerking. Het risico is een korte termijn oplossing en misschien een leuke dag (big smile).
Stel eerst vast wat nu maakt dat jullie er zelf niet uitkomen...kijk daarbij eens naar de onderstroom die hier is! en...wat de rol kan zijn van een begeleider en dan ben je al een heel eind".

Oprollen en scheuren...

Een groep vragende ogen keek mij aan. Ik hielde mij stil om ruimte te geven aan een reactie. Die kwam er niet..., behalve dat de voorzitter aangaf dat de tijd erop zat (strak 30 minuten) en dat ik werd bedankt. Ik liep iedereen rondom de tafel af om een hand te geven. Pakte het flip over vel van tafel en rolde hem theatraal op en scheurde een klein stukje eraf. Ik liep met de rol naar de voorzitter en drukte hem in de hand. Het afgescheurde stukje deed ik in mijn notitieschrift.
Ik wierp nog een laatste blik naar hun uitzicht en stapte naar buiten door de inmiddels voor mij geopende deur...Daarbuiten hoorde ik een diepe zucht in de boardroom en voelde ik mij een kilo lichter...en een bult op mijn hoofd rijker...

Epiloog

Een dag later werd ik gebeld om iets voor half zes (precies het tijdstip waarop ik 24 uur eerder hun boardroom verliet...). De mededeling was dat ik 'het niet geworden was..., niemand was het geworden...Ze waren tot conclusie gekomen om eerst te rade te gaan bij elkaar!
Daarna volgde nog een vraag (uit nieuwsgierigheid) "Waarom ik een stukje van de flap die ik had opgerold scheurde en meenam?" Ik zei "Ik heb mijn aandeel genomen in jullie proces".
Als ZZP-er verdiende ik hier geen cent, maar verdiende ik wel iets anders...

Ik wens je een fijne leerzame dag.

Norbert Overvelde

Zelf de eerste stap maken met coachend werken? Lees HIER

Boardroom Geheimen

(niet lezen als je niet tegen verrassingen kan en je krijgt een inkijkje in mijn gedachten en gevoelens...)

Afsluiter Pitch

Daar zat ik dan als ZZP-er. Ik was de laatste in een rij van vijf aanbieders. Ieder half uur (met kwartier ertussen) mocht een aanbieder een pitch doen voor een directie team. De inzet was de invulling van een 'transitie' traject. De transitie had te maken met hun samenwerking.

Ik hou helemaal niet van pitches. 'Wil ik dat wel?' Soms moet ik (voor werk) als ZZP-er afdalen in de diepere krochten van mijn ondernemerschap. Normaal werkt mond tot mond het beste, maar ok, dit is weer een uitdaging. 'Na de grote bureaus' dacht ik.
'Ik ben de 'afsluiter pitch'.


Voor de zekerheid was ik op tijd aanwezig en nam op een onopvallend plekje plaats in de enorme hal. Zo kon ik wennen aan de sfeer en het tempo. Het was er imponerend en deed iets met macht, maar ook met eenzaamheid en anonimiteit. Ik voelde me klein en nederig. Ik had niet teveel tijd besteed aan vragen vooraf en allerlei onderzoek. Ik had me voorgenomen er helemaal 'open' in te gaan.

'Suits' mannen en dames met klikkende naaldhakken.

Voor mij zag ik twee - strak in het pak en opvallend hippe schoenen - mannen met een kleine en een grote rol-trolley de lift in gaan. De wieltjes van de ene liepen niet lekker en daarom sleepte hij het ding mee. Het leken wel de acteurs van de serie Suits, ieder met een onberispelijk kapsel en overtuigend loopje. 'Die zouden nu wel aan de beurt zijn' dacht ik. 'Shit... ik heb me niet geschoren' ging nog door me heen....en mijn kleding - toch nog maar even checken - ach gewoon netjes...zeg maar'. De dame die de Suits mannen meenam naar de lift had net twee vrouwen, een jonge en een wat oudere, bedankt in de hal. Ze liepen in afgestemde iets te strakke mantelpakjes zelfverzekerd en wat lacherig met ritmische passen van klikkende naaldhakken en ieder gevolgd door een charmant kleurig rolkoffertje naar de draaideur. 'Die passen mooi bij die mannen' dacht ik nog. Het kwam me net iets 'te' over. Ik moest nog zeker drie kwartier wachten en liet alle indrukken rustig op me inwerken.

Zat ik daar met mijn notitieboekje... Gedachten als 'had ik me beter moeten voorbereiden?' gevolgd door 'een compleet rolkoffer wat zou daar allemaal inzitten voor zo'n pitch. Heb ik iets gemist ofzo?' Mijn onzekerheid nam toe.

Uit mijn controle.

Ik werd na iets meer dan drie kwartier wachten opgehaald. Ik zag de twee Suits wat schaapachtig lacherig de lift uitkomen. Ze leken zich te ontspannen. De dame die mij escorteerde zei niets behalve een zakelijk en afstandelijk welkom. Ik probeerde nog wat te vragen maar kennelijk was haar geïnstrueerd 'geen invloed te hebben'. De ijzingwekkende stilte deed iets met mij. Ik was nu de controle kwijt....

Tran Zie tie.

Na de lift leek de gang naar de Boardroom iets te lang. Ik werd binnengelaten en daar stond ik dan voor een enorme vaste tafel met snel geteld tien d i r e c t i e leden die i e t s wilden met een t r a n s i t i e t r a j  e c t.
'Tran Zie tie traject' ging door me heen, 'wat willen ze eigenlijk Zien bij zichzelf?' De boardroom stond bol van de zakelijkheid. Het uitzicht was prachtig, maar hun blik was naar binnen gericht, naar de tafel en nu naar mij.... 'Allemaal pakken...strak', dacht ik. 'Weinig energie en weinig emotie' merkte ik in mezelf op en 'geen onderlinge interactie'. Ik voelde me wat eenzaam, 'hoe zouden zij zich voelen?'

Het ongemak.

"U kunt daar gaan staan" klonk het vanuit de voorzitter stoel, nog net bereid om even op te staan. Nog voor ik er goed en wel stond begon de betreffende voorzitter al met een hele snelle voorstelronde. (ik was de afsluiter, dit kon nog wel ff snel...)
'Dit gaat mij te snel en onpersoonlijk' ging door me heen. Ik legde mijn notitieschriftje op tafel en begon aan mijn eigen ronde en gaf iedereen op mijn gemak een hand en een blik in de ogen, alsof ik alle tijd van de wereld had...Ze leken wat ongeduldig te worden...Terug op mijn plek zei ik "ik wil graag zitten", waarop iemand snel opstond en in een hoek een stoel pakte. 'Had iedereen vòòr mij hier gestaan?' dacht ik.

Het scherm voor de ongetwijfeld mooie powerpoints hing achter mij omlaag en de blik van de voorzitter was dan ook wat verontwaardigd toen ik zei dat ik alleen een flip-over had aangevraagd. Ik was helemaal niet van plan iets te presenteren. Ik was wel van plan te kijken, te luisteren en op me in te laten werken waar het 'over zou gaan'.
Snel zat ik op de stoel. Ik keek voor me uit en zag achter de directieleden het uitzicht. Ik besefte 'hier zit ik dan, maar waar ben ik in godsnaam? Wil ik hier wel zijn?' Ik voelde me ongemakkelijk.

Geen trucjes.

Met al mijn ervaring deed ik een beroep op mijn 'zo zuiver mogelijke waarneming'. Ik dacht 'ik heb geen trucje, geen model, geen gave verander management theorie om hier in te brengen, ik kijk wat er in het hier en nu is en zie dan wel hoe ik reageer'.
Tijdens mijn handenschud ronde zag ik op de tafel nog wat achtergelaten rekwisieten van de andere aanbieders. Indrukwekkende ordners met veel te weinig papier met (waarschijnlijk) allerlei creditials en kopieën van modellen en theorieën en kartonnen schijven waarbij je iets kon draaien, kaartjes met allerlei teamvragen en een soort gevouwen piramide met allerlei management spreuken uit vervlogen tijden.

'Welke indruk maakte dit bedrijf, deze mensen en hun sfeer eigenlijk op mij?' Ik bewoog wat voorover, zette mijn ellebogen naast mijn notitieschrift, vouwde mijn handen en keek over de mensen heen naar buiten. Ik besloot mijn hart te volgen en een risico te nemen...'Macht in de zaal vraagt om leiderschap', dacht ik.

Een beetje risico?

"Ik voel mij vrij ongemakkelijk moet ik eerlijk zeggen, het uitzicht is hier prachtig, maar mijn inzicht doet me denken aan een bekend thema waar ik vaak mee te doen heb in teams". "Wat dan" vroeg iemand kortaf naast me. "Waar denkt u aan als u mijn vraag hoort" vroeg ik spontaan terug. "Nou ik stel de vraag aan jou toch...?" (nu werd ie al spannend). Ik reageerde met een vijf seconden stilte. In die stilte zag ik de bevestiging van mijn aanname...Ik glimlachte vriendelijk en keek hem aan. Voelde iets van verzet en toch ook een dieper vertrouwen. De directieleden leken in hun stoel te verschuiven van achteroverleunend naar een beetje meer mijn houding...Het leek erop of er wat meer ongemak werd ervaren...

Ik zei "ik zie net de bevestiging van het thema..." , ik zal daar later op terugkomen". Ik vervolgde met "we kunnen twee dingen doen...
1. (met grote smile) we kunnen de afgelopen vier presentaties samen evalueren en een besluit nemen, dan begeleid ik dat proces of (mensen begon te lachen of keken nog wat verontwaardigd over mijn humor...)
2. jullie mogen vijf minuten naar buiten en laten mij even alleen hier. Neem een pauze en dan zie ik jullie hier zo weer terug.

dus....waar kiezen jullie voor?"(alsof er een keus was...)

De voorzitter keek mij verbaasd aan, hij wilde nog zeggen dat dit niet de bedoeling was, maar zijn collega's waren hem voor en stonden al op.
Ze gingen een voor een naar de grote ruimte met zitjes voor de boardroom. "Ja wel lekker een pauze" hoorde ik iemand zeggen. Ze leken zich te ontspannen.
In de tijd die ik kreeg/nam kon ik even bedenken wat te doen. Ik had zojuist de onderstroom gevoeld. Stond ik daar alleen in HUN boardroom. Ik keek naar buiten en dacht weer 'waar ben ik nu mee bezig?' Ik besloot die vraag op de flip over te schrijven. Na een dikke vijf minuten druppelde de groep weer naar hun plekken....
Lees as vrijdag 29 april verder...