donderdag 13 november 2014

Teamdynamiek: Ontschuldigen

In mijn vorige artikelen kon je al lezen hoe schuld nemen werkt (onderin vind je de links). Wat je nog niet hebt gelezen is wat er daadwerkelijk speelt als je bezig bent met ontschuldigen.

De leidinggevende nam zijn schuld en ontschuldigde zichzelf. De teamleden keken daardoor gelijk naar zichzelf: 'wat heb ik zelf gedaan in het fenomeen 'roddelen?' Wat de leidinggevende erkende was dat hij het fenomeen niet eerder had gezien. Hij was zelf niet 'schuldig' aan het roddelen, maar voelde zich wel verantwoordelijk voor de ruimte (en onveiligheid) die er daarmee was ontstaan. Hij beschouwde het als een leerproces voor zichzelf en de teamleden. Met het ontschuldigen begon het leerproces. Door te herkennen en erkennen kun je stilstaan bij wat je wel of niet hebt opgevangen als signalen. Pas toen een medewerker zich beklaagde over het gedrag van enkele collega's gingen de bellen rinkelen. In teams waar een hoge mate van zelfregulerening wordt toegepast is de kans groter, omdat er minder frequent contact is tussen leiding en leden. Kennelijk was het toch  iets te ver gedereguleerd en waren de medewerkers zelf niet in staat om zich te herpakken en hun eigen gedrag (in onveiligheid) te zien.

In het proces dat volgde werden de medewerkers uitgenodigd om hun gedrag te Zien. Het eerste deel van de sessie ging vooral over henzelf (eerste dimensie). Daarmee werd een fraai fundament gemaakt voor de middag, waarbij de eerste en tweede dimensie samen gingen. Opvallend was dat door dit proces in de ochtend al ontschuldigd werd. De medewerkers gingen elkaar Zien (grote Z). Wat ik als proces begeleider (3DMens) deed was het proces van ontschuldiging begeleiden.

Hoe zit dat?

We hebben ons leren hechten in ons systeem van herkomst (gezin). Daar hebben we de wortels gelegd voor hoe we omgaan met binding in een gemeenschap. dat 'bindingsprincipe' zit als het ware ingebakken, omdat we het anders (vroeger) niet konden overleven. We hadden de groep nodig. Binding is er dus altijd. In dat 'binden' - of hechten/fusie - leren we door telkens te zien wat WEL of NIET mag in een groep. Iedereen heeft een soort 'innerlijk weten' waarmee je (althans in gezonde context) de balans kent tussen schuld en onschuld. Je kunt je houden aan de regels en wetten van een groep, daarmee hou je je onschuld. Doe je dat niet, dan ontstaat schuld. Je innerlijk weten kan je daar op sturen (dan ben je ook goed in contact met jezelf). Door schuld wordt het lastiger in een groepsrelatie om je te verhouden tot de rest. Het risico voor uitsluiting wordt groter. De kans is kleiner als we meer zicht hebben op elkaars herkomst (achtergrond in waarden etc.).

Teams die daarop letten zullen beter presteren, omdat de leider en leden in elkaar hebben geïnvesteerd. Je moest eens weten welke potentieel er daadwerkelijk in een team zit...Hoezo gouden eieren?
Volgende keer diep ik het nog verder uit, wordt VASTE LEZER en blijf lezen...en Delen.

Meer leren in de praktijk:
http://3dmens.blogspot.nl/p/teamdynamiek-en-leiderschap.html

Andere artikelen over schuld:
http://3dmens.blogspot.nl/2014/10/teamdynamiek-de-schuldvraag.html
http://3dmens.blogspot.nl/2014/10/teamdynamiek-ik-ben-schuldig.html
http://3dmens.blogspot.nl/2014/11/teamdynamiek-omgaan-met-schuld.html

donderdag 6 november 2014

Teamdynamiek: omgaan met schuld


De leidinggevende erkende schuld. Dat deed hij krachtig en benoemde ook gelijk waar hij het aan verbond. Het feit dat het roddelgedrag sluimerend zijn weg had gevonden en dat hij de signalen niet tijdig had gezien. Maar wat deed hij eigenlijk?

Schuld nemen

In het schuld erkennen deed hij iets bijzonders. Hij liet het team precies zien en voelen waar het om ging in dat team. Het roddelproces was een teken van onbewuste behoefte aan ontwikkeling. Dat klinkt misschien vreemd, want roddelen is toch zo lekker, geeft ontspanning en als het vooral niet over je zelf gaat dan is dat volkomen veilig. Schijn bedriegt! Het is schijnveiligheid. De leidinggevende had door dat hij de schijnveiligheid moest doorbreken. Eerst bij zichzelf en daarna bij anderen. Wat hij deed was starten bij de eerste dimensie: vanuit Ik de ervaring, waarneming benoemen en in de rol als leidinggevende vooral de aanzet geven tot ander gedrag. Eerst bewust worden, dan verantwoordelijk zijn. Hij nam de schuld en maakte zichzelf daarmee ook onschuldig. Dat klinkt vreemd. In het schuld nemen huist namelijk ook ontschuldiging. In professionele leerprocessen in teams is ontschuldigen nog steeds lastig. Maar in ontschuldigen ontstaat weer ruimte. Ruimte om te leren en opnieuw te kijken en daar anderen bij betrekken.

De eerste reactie van een teamlid was: "maar daar hoef jij je toch niet schuldig over te voelen?" Daarmee opende zich de weg voor dialoog. Je raadt het al, de teamleden voelden zich dus ook schuldig. Er werd gelijk gereageerd met herkenning van het thema. De leidinggevende hield het kort en benoemde dat het verder niet hoefde te gaan over schuld en onschuld, over wie wat gezegd had en met welk effect. Hij wilde het roddelen op zich niet herhalen, maar wilde slechts het benoemen en daarmee bewust laten zijn bij zijn teamleden. De teamleden waren verrast en je kon gewoon aanvoelen dat de wens om zich op dit punt - praten met elkaar in plaats van over elkaar - verder te ontwikkelen. Zonder al te veel woorden kon de zoektocht beginnen om met elkaar te verkennen waar de behoefte nu precies zat. Waar de verschillen zaten en de energielekken. Van onbewust en niet effectief naar bewust en effectief. Hoe leren leuk kan worden. Hoe leren energie kan geven. Hoe mensen elkaar gaan Zien met de grote Z. Hoe mensen weer met elkaar kunnen presteren en groeien. De drie dimensies van 3DMens helpen echt!



Interesse?
Er zijn nieuwe maatwerk trainingen Feedback 3.0, maar ook trainingen als Teamschatten (het vrijmaken van het aanwezige potentieel) en Het Geheim van de Groep (onderstroom en bovenstroom beïnvloeden). Mail dan naar info@3dmens.nl. Kijk vast in de cursuskalender voor de nieuwe open trainingen. Iets voor jou of voor je collega?

Vorige artikel lezen? klik hier.

Blijf lezen, blijf volgen, blijf delen, keep focused.

donderdag 23 oktober 2014

Teamdynamiek: ik ben schuldig

De schuld afschuiven

Na mijn introductie afgelopen vrijdag (17 oktober, lees evt nog hier) over Teamdynamiek roept dit natuurlijk vragen op. Via info@3dmens.nl kreeg ik meldingen als 'Norbert, wat een onderwerp snijdt je hier aan, schuld in teamvraagstukken maakt de tongen los', of 'dit is een onderwerp waar wij heel goed in zijn..., wij kunnen erg goed de schuld afschuiven in ons team...' of 'wat toont die leidinggevende een moed, maar nu het volgende hoofdstuk..'.?'

Het uit 'diepen' van het thema 'schuld' ligt wel gevoelig. De vraag van de manager in mijn vorige hoofdstuk begint natuurlijk met de inhoud van de vraag van de manager zelf. Het antwoord zit namelijk verscholen in de vraag. Wie is hier schuldig aan het roddelproces dat zo sluimerend zijn weg in de onderstroom benadrukte. De manager is verantwoordelijk en heeft verantwoording af te leggen aan en voor het team dat hij vertegenwoordigt. Zijn antwoord 'ik ben schuldig' had hij al langer op zijn lippen. Wat hij kon waarnemen was dat het bespreekbaar maken van het fenomeen 'roddelen' al beweging gaf. Het was niet meer een onderwerp dat in de onderstroom speelde, maar kreeg bovenstrooms aandacht.

Hoe wordt roddel gedrag in een team versterkt? Dit is het fenomeen van groepspolarisatie (meer over leren? Lees dan hier). Het is dus systemisch gezien ook nog logisch. Maar hoe ga je als manager hier nu mee om? Het antwoord 'Ik ben schuldig' is even verrassend als waar. Dat vraagt inderdaad om moed en vooral zelfinzicht. De leidinggevende die dit ontkent gaat feitelijk verder de mist in.

De dynamiek van schuld en onschuld

Vragen naar schuld is ook vragen naar onschuld. Als deze vraag speelt gaat het over het impliciete verlangen om met elkaar in een verhouding te staan. Dat deed de leidinggevende dus heel goed. Hij wilde zich op de juiste wijze verhouden tot het team, door zijn houding gingen de teamleden nadenken over het roddelen. Als leidinggevende had hij het - welliswaar ongewenst - niet gewild, maar deed het toch zijn intrede. Er broeide onveiligheid waardoor de broedplaats roddelen werd versterkt. Bij schuld is de schuldige iets verplicht aan de ander, bij onschuld kan de onschuldige aanspraak maken op iets van de ander. De leidinggevende liet dit in grootsheid zien tijdens de sessie. Hij nam de consequenties door de schuld bij zichzelf neer te leggen. Hij had het niet (te laat) gezien, hij had signalen genegeerd, hij trok het zich aan. Door zijn 'bekentenis', gebeurde er iets opmerkelijks.

Beweging door binding

In een team zijn mensen met elkaar verbonden, door een gezamenlijk ervaren leiderschap en een gezamenlijke taak. Om te overleven in een team verliezen we altijd iets van onze onschuld. Roddelen hoort bij dat proces van onschuld verliezen, want het is een groeistuip. Zoals (vaker) in mijn praktijk te horen is: "wij praten vooral over elkaar, maar niet met elkaar" is dat een teken van een groeibehoefte. Het besef is er, maar nog niet de volgende stap. Daar is begeleiding bij nodig. Juist de binding met elkaar in het team eist dat deze stap genomen wordt. Het schuld en onschuld thema wordt overwonnen door juist het meest lastigste - het benoemen ervan - te doen. Juist in de binding zit de mogelijkheid voor groei. Er moet voor een vitale team ontwikkeling een goede balans zijn tussen beide. Wat de leidinggevende deed was laten zien hoe die balans werkt, schuld nemen, accepteren en er van leren. Het team laten zien hoe om te gaan met wat lastig is. Beweging zit eerst in jezelf, daarna in anderen. De leidinggevende stelde zich gelijkwaardig op wat dit betreft. Daarmee gaf hij een impuls aan het team om hetzelfde te doen en een lastig fenomeen om te keren naar een derde dimensie. Wat er gebeurde? Blijf meelezen! (reageren? via info@3dmens.nl, dank vast).

 


vrijdag 17 oktober 2014

Teamdynamiek, de schuldvraag

De leidinggevende legde het open en bloot op tafel. Wie is hier schuldig? Schuldig aan het roddelproces dat zo sluimerend zijn weg had gevonden in zijn afdeling. De roddels waren eerst slechts sporadisch waargenomen en door het merendeel genegeerd. Roddelen is er altijd wel geweest en valt ook niet tegen te houden, volgens de leidinggevende, maar nu had "het irritante trekken gekregen". Hij vroeg naar de schuldige...

In het team werd vooral in stilte gereageerd. Er werd niets gezegd..., de leidinggevende hield zijn mond. De stilte werd zelfs spannend toen er daadwerkelijk niemand wat ging zeggen. De leidinggevende had zich voorgenomen om stil te blijven. Hij keek vooral vragend rond. Zijn 'publiek' keek terug, maar zocht elkaar in de blikken niet op. Er werd wat gemompeld door een wat onderuit zittende jongeman. Hij zei bij navraag "ik ben het niet". "Wat ben jij niet", vroeg een collega die er direct naast zat. "Ik ben niet schuldig aan het roddelen". Daarop begon een andere collega met de opmerking, "wat bedoel je eigenlijk met roddelen, kennelijk heb je daar een mening over". De leidinggevende hield zijn mond en keek de vraagsteller aan. De medewerker werd wat ongemakkelijk en reageerde fel "nu moet ik zeker gaan vertellen wat mijn mening is". De medewerker kreeg geen bijval, maar wel alle blikken op zich gericht. Het ongemak nam toe en hij zei toen "ik doe er niet aan mee", volgens mij zijn we allemaal schuldig" als jij het zo vraagt. Een vrouwelijk collega met norse blik draaide zich weg en keek de leidinggevende strak aan. Met felle toon "wat bedoel jij nou met roddelen, wie bedoel jij? Jij moet toch een beeld hebben gekregen waarom je dit zegt?"
De leidinggevende bleef rustig, keek de tafel rond en haalde diep adem...Hij zei op rustige toon "ik ben schuldig".

Wil je meer weten? Lees dan komende tijd mee in de nieuwe reeks over teamdynamiek. Schrijf in als vaste lezer. Heb je eigen ervaringen over schuld/onschuld? stuur naar info@3dmens.nl

maandag 22 september 2014

Groeps processen: insluiting en uitsluiting

De laatste tijd is er weer veel aandacht voor herinneringen aan de oorlogen in de vorige eeuw. Dit weekend nog de operatie Market Garden. Daarbij kom de vraag voorbij  'aan welke kant sta jij?'
Het voorbeeld hieronder onderstreept hoe insluiting en uitsluiting werkt in groepsprocessen. Keuzes hebben altijd een verhaal en een gevolg.


Doe mee of...

Ron Jones was een fantastisch verteller. Hij was geschiedenisleraar en werkte als jonge docent midden jaren zestig op de Cubberly High School in Palo Alto (VS). Hij behandelde het onderwerp de Tweede Wereldoorlog. Een leerling uit zijn klas vroeg of het Duitse volk echt niet wist dat de Joden zo massaal werden opgezocht, weggestopt en vermoord. Hij vroeg hoe het kon dat gewone burgers zich hadden laten overtuigen om tot verschrikkelijke daden over te gaan. Ron had niet gelijk een antwoord, maar wilde er de volgende les op ingaan....

Wat de volgende lessen gebeurde is inmiddels een bekend verhaal, boek, toneelstuk, film, documentaire en de basis voor het roemruchte Stanford Experiment (1971)...
Het staat bekend als de Derde Golf. Het komt erop neer dat hij de leerlingen in vijf dagen tijd liet ervaren hoe je een totalitaire mini staat ontwikkeld. Hij leerde zijn leerlingen de pracht van tucht. Hierbij moesten ze muisstil de klas in komen en rechtop zitten. Hij maakte van de klas een
gedisciplineerde groep met een sterk groepsgevoel. Ze hadden een eigen groet, een lidmaatschap, een eigen vlag en zelfs spionnen die meldden als leerlingen zich niet aan de regels hielden. Na drie dagen was de aanhang gegroeid tot ruim 200 scholieren.
Op de vierde dag kondigde Ron Jones aan dat De Derde Golf onderdeel was van een landelijke beweging en dat een kandidaat voor het landelijke leiderschap van de beweging zich de dag erop bekend zou maken. Rond het middaguur van de vijfde dag verzamelden alle leden van De Derde Golf zich. In plaats van een televisietoespraak van de landelijke leider liet Jones hen echter alleen ruis zien. Vervolgens onthulde hij dat de leerlingen onderdeel waren geweest van een experiment en dat ze zonder het te weten de sfeer van superioriteit hadden nagebootst die ook de opkomst van nazi-Duitsland had veroorzaakt. Tot slot vertoonde hij een film over het naziregime. Hiermee was het experiment ten einde.
(bron: Wikipedia en Quest Psychologie nr 2 2012 en met toestemming van Jerwin de Graaf)

Insluiten en uitsluiten

Bij groepsvorming verbinden de leden van een systeem zich met elkaar. Ze hebben een gezamenlijk doel en ervaren daarbij ook het verschil tussen lidmaatschap en leiderschap. In het proces van insluiten ligt verborgen dat er ook uitsluiting is. Bewust of onbewust wordt er geoordeeld over het opnemen van nieuwe leden (insluiten) of het niet toelaten (uitsluiten) tot de groep of team. Hierbij is het Welkom dat wordt geboden essentieel. Als nieuwe leden een Welkom ervaren, dan wordt de opname in de groep bevestigd en kan een nieuw lid zich bezighouden met de taak. (lees mijn artikel de Fatale Richting).

Zoals je uit het verhaal van Ron Jones kunt opmaken wordt alles in het werk gesteld om bij de groep te horen. Het doel was een beweging op te zetten. Kenmerk van groepsvorming is dat je 'erbij wil horen' op basis van een doel. Door het uitsluiten van mensen wordt de groepsidentiteit dus bevestigd. Het uitsluiten heeft dus ook een functie! (let op dat uitsluiten niet hetzelfde betekent als afwijzen). Dat heeft te maken met het begrenzen. Een systeem moet begrenst worden, anders loopt het voortbestaan gevaar. Uitsluiting gaat dan gepaard met een goede en heldere argumentatie.

Pijnlijk

Onbewust speelt angst mee. Ook bij jou!!! Je wilt er toch immers bijhoren...Hiermee komt ook de vervreemding waarover ik eerder schreef terug.

Wil je mijn eerdere artikelen over groepsdynamica ontvangen, stuur me dan een email. Je ontvangt dan de hele reeks Teams met Energielekkages.

Ben je al vaste lezer? Schrijf je in via dit blog.
Of volg simpelweg via twitter @3DMens. Je krijgt dan alle artikelen automatisch.

maandag 8 september 2014

Leiderschap: zeg vaker 'dat is goed'...

In de reeks korte verhaaltjes tijdens deze zomer (en die ik gebruik tijdens mijn werk met groepen) is dit het laatste verhaaltje. Volgende week start een nieuwe reeks verdiepende blogs. Blijf je meelezen? Zelf een idee?, mail het mij ajb.

Dat is goed!

Leiders weten ook niet altijd waar iets toe leidt. Leider zijn is ook 'onwetend durven zijn' over uitkomsten van gebeurtenissen. Om dat te benadrukken dit korte verhaaltje...

In Afrika leefde eens een koning. Die koning had een boezemvriend die de gewoonte had om alle dingen die hij in zijn leven meemaakte te voorzien van het commentaar: ‘Dat is goed!’
Op een dag waren de koning en zijn vriend op jacht. Maar er ging iets mis, waardoor de koning zijn eigen duim eraf schoot. De vriend bekeek de hand van de koning en gaf zijn oordeel: ‘Dat is goed!’ De koning werd daar zo kwaad over dat hij zijn vriend in de gevangenis liet gooien.


Een jaar later was de koning weer op jacht. Tot zijn schrik werd hij op een gegeven moment omsingeld door kannibalen die hem meenamen naar hun dorp. Het was hun bedoeling om hem op te eten, tot een van de kannibalen zag dat de koning een duim miste. Uit bijgeloof aten de kannibalen namelijk geen mensen waaraan iets ontbrak. De koning werd vrijgelaten en weggestuurd.

Thuisgekomen spoedde de koning zich naar de cel van zijn vriend. ‘Je had gelijk. Het was goed dat mijn duim eraf werd geknald.’ De koning vertelde zijn vriend wat hij had meegemaakt en bood zijn excuses aan. ‘Het was fout dat ik je heb laten opsluiten.’
‘Nee, integendeel’, antwoordde de vriend. ‘Dat was juist goed. Want als ik niet in de gevangenis had gezeten was ik met jou op jacht gegaan en opgegeten.’


Suggesties voor artikelen, casus inbrengen? Mail naar info@3dmens.nl.

Dit artikel is eerder gepubliceerd op 30 augustus 2012 onder de titel positief blijven.

maandag 1 september 2014

Leiderschap: omgaan met feedback

Tijdens mijn coachsessies, teamsessies, workshops, trainingen of opleidingen gebruik ik regelmatig korte verhalen, fabels, verzen, gedichten of spreuken. Hieronder een fabel met mooie beeldspraak dat past bij het thema oordelen en feedback geven en ontvangen. We willen altijd dat iedereen graag naar ons luistert, dit fabeltje leert je passend bij de 3D gedachte ook in 3D te kijken. Leiderschap: hoe ga je om met feedback?

Twee springende kikkers


Een gezelschap van kikkers reisde door het bos. Ze waren op zoek naar een poel water. Echter ze letten niet goed op. Twee van hen vielen in een kuil. De andere kikkers keken verschrikt omlaag in de kuil naar beneden. Wat een diepe kuil! Daar kwamen die twee nooit meer uit: "Geef het maar op, want het lukt je nooit om eruit te komen!" De twee kikkers negeerden de opmerkingen en probeerden met al hun kracht uit de kuil te springen. Ze lieten het er echt niet bij zitten en al springend probeerden ze hun geluk. De andere kikkers bleven toeroepen dat ze met springen moesten stoppen en dat afgelopen was met ze. Uiteindelijk nam één van de kikkers aan wat de anderen riepen en gaf het op. Hij sprong, verloor zijn balans en viel op de bodem van de kuil neer en stierf.
Ondertussen bleven de kikkers roepen dat ie het moest opgeven omdat het toch niet zou lukken. Maar de kikker hield vol en sprong hoger en hoger. Uiteindelijk sprong hij zo hoog dat hij uit de kuil kon kruipen. De andere kikkers vroegen hem: "Hoorde je ons dan niet?"
Hij keek de kikkers aan en zei: "Ik mag dan doof zijn, maar ik kon zien hoe jullie mij aanmoedigden. Zonder jullie steun had ik het echt niet gered!"

Oordelen? Kijk even iets verder...
Feedback, hoe er nou echt mee omgaan? Feedback 3.0 is een maatwerk programma van 3DMens. Meer weten? Meer info? info@3dmens.nl.

dinsdag 19 augustus 2014

Leiderschap: het verschil tussen empathie en sympathie

 
Leiderschap is en blijft de komende maanden een belangrijk thema vanuit 3DMens om aandacht aan te besteden. Nu (tijdens vakantie weken) laat ik je graag een kort filmpje zien met een humorvolle bijdrage over het verschil tussen empathie en sympathie. Dat verschil onderkennen en je eigen maken is een mooie start voor coachend werken. Let op in november start de volgende cursus. Inschrijven kan vanaf heden. Eerst intake? Mail dan naar info@3dmens.nl.
 
 


maandag 16 juni 2014

Leiderschap, veel vragen...


Dat leiderschap een zeer ruim begrip te noemen is blijkt niet alleen uit de sessie die ik beschreef in mijn laatste artikel (klik hier). Zoveel leiders..., zoveel leiders meningen. Tik op synoniemen.net het woord leiderschap in en je krijgt een associatiediagram die vergelijkbaar is met de flappen die mijn cursisten schrijven.

De vraag in mijn trainingen 'Wat is de ideale leider? en Wat past het beste voor jou? roept evenzoveel antwoorden als vragen op.

Leiderschap bespreken in een blog gaat vooral ook iets zeggen over mezelf. Door mijn mening en opinie over wat (voor mij) juist leiderschap is word ik al beïnvloed in mijn tekst. Daarmee beïnvloed ik ook mijn lezers. Waar ik mijn bronnen gebruik, gebruik ik ook hun kennis en ervaring. Het gaat dus vooral om wat jij zelf als leiderschap ervaart...., en dat is meer dan wat het betekent als woordje.

Bijvoorbeeld: een relatie van mij is recent ontslagen. Met een redelijke vergoeding weggekomen. Geen treurnis of verwijt, maar de situatie beschouwen en bewust de keus maken wat heb ik dus te doen? Dat is leiderschap, dat je bewust bent dat je een keus kunt maken. Zolang je die keus niet maakt, komt er geen verandering in de situatie. Ik vind leiderschap dus een sterke relatie hebben met keuzes maken, zelfkennis en bewust zijn van wat te doen. Een cliënt van mij zegt dat leiderschap voor hem weer sterk gerelateerd is aan macht en invloed. Of iemand die zegt dat leiderschap te maken heeft met het bereiken van je doelen...

Persona

Wat duidelijk wordt is dat leiderschap te maken heeft met het bewustzijn van je eigen persona. Persona komt van het Latijn Personare. Dit betekent 'doorklinken'. In de oudheid was de persona het masker dat iemand gebruikte om zijn/haar rol in een toneelstuk te laten zien. Later (oa. C. G. Jung ) gebruikte persona voor persoonlijkheid, het (onbewuste) deel van je geest dat regels en opvattingen hanteert. Het is een illusie dat je individueel denkt. Leiderschap is dat je dat bewust bent. Jouw gedachten, opvattingen, jouw waarden pallet is je aangeleerd. Dat het veranderbaar is, dat is leiderschap. Juist diegenen die in staat zijn die veranderkracht (in zichzelf) te benutten zijn unieke leiders.

Wie maken dus het verschil?

Zij die in staat zijn hun persoonlijkheid optimaal te benutten, waarbij het niet meer gaat om inhoudelijke kennis, promotie naar een hogere functie of macht zijn de ware leiders. Dit kost tijd en rijping, want niets valt te leren zonder de paradoxen die je op de route tegenkomt. De persoon van de leider wordt naarmate hij ouder wordt belangrijker. Wanneer hij of zij die persoon beter kent en weet te hanteren in de professionele rol, maakt het verschil.

Die professionele rol en de functie van leiderschap is niet meer of minder dan het ondersteunen (steun geven) van een persoon of een groep in het zo effectief mogelijk bijdragen aan het halen van een gesteld doel. Een effectieve leider (zogezegd) is in staat om precies datgene in een groep aan te vullen waar het in de groep (of persoon) aan ontbreekt.

Hoe dit werkt? Blijf meelezen!!!

vrijdag 6 juni 2014

Echte leiders...

De vraag Wat zijn echte leiders?,  roept veel vragen op.

In een sessie met allemaal 'echte leiders' ging het vooral om 'echte ego's'. Of zoals ik - woordspelend - benoemde 'echte echo's'. Want het zong vooral rond wat ieder voor zichzelf echte leiders vond. Stel je zo'n vraag aan dit kaliber mensen, dan ontlok je natuurlijk discussie. Dat kun je lang volhouden! De echo galmde maar door en door. Het gaf vooral op inhoudelijk niveau interessante informatie.

Fascinerend was vooral de onderlinge communicatie. Stel je voor dat iemand een beschrijving geeft van wat hij of zij een echte leider vind. Daar kun je een mindmap van maken en voorbeelden geven. Louis van Gaal is dat een echte leider? Of Matthijs van Nieuwkerk? Rutte, Mandela, Blatter, jezelf? Iemand anders gaat daar (niet) op in en repliceert de eigen mening en 'overstemt' de eerdere versie van echte leiders. Conclusie: geen eenduidige mening en vooral veel 'versies'.

Rijping

Voor mij - als facilitator - interessant om van dichtbij nu ook leiderschap te zien...Los van de discussie is het vooral mooi om het proces te zien. Zijn leiders ook leiders in een dergelijke discussie. Als ik de Theory U toepas, dan zou het proces stranden in het downloaden. Er is geen ontwikkeling gaande (in het NU) waarin leiderschap zichtbaar wordt. Dat zou zichtbaar worden in de seeing fase, waarin de leiders elkaars visie zouden zien...Dus meer zien, dan jezelf! De discussie (welles en nietes) groeit als dialoog mogelijk wordt (sensing fase). Zover waren we niet. Het toont maar weer aan dat een dergelijk proces tijd nodig heeft, rijping klinkt mooier...en dat is volgens mij ook wat leiders van leiders onderscheidt.

De komende artikelen besteed ik aandacht aan leiderschap. Je kunt zelf - door mee te lezen voor jezelf bepalen of jij een 'echte leider' bent of er liever vanaf ziet.....

Stay Tuned!